Ο Νίκος Κραουνάκης διατηρεί επί σειρά ετών την θέση του τεχνικού συμβούλου της κολυμβητικής Ομοσπονδίας σε θέματα που έχουν σχέση με την κλασική κολύμβηση. Σήμερα παίρνει το λόγο και εκφράζεται μέσα από την σελίδα της ΚΟΕ για τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες που βιώνουν όσοι υπηρετούν το άθλημα.

Ο Νίκος Κραουνάκης εκτιμά ότι οι άνθρωποι που υπηρετούν τον χώρο αντιμετωπίζονται με εσφαλμένα μέτρα από την ελληνική Πολιτεία.

«Ξεκινώντας θα ήθελα να εκφράσω τα πιο θερμά μου συλλυπητήρια στις οικογένειες των θυμάτων αυτής της πανδημίας και επίσης να συγχαρώ και να ευχαριστήσω όλους τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό της χώρας για τον τεράστιο αγώνα που δίνουν καθημερινά με την πανδημία μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες. Στα δικά μας τώρα, νομίζω ότι η ισονομία, η ισοπολιτεία και η δημοκρατία που προβλέπει το Σύνταγμά μας δεν εφαρμόζεται σωστά στον αθλητισμό και δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό να υπάρχουν αθλητές διαφόρων ταχυτήτων και αθλητές ενός κατώτερου Θεού. Βεβαίως πιστεύω ακράδαντα ότι προέχει η υγεία. Δεν το συζητώ. Δεν γίνεται όμως να μπορούν να προπονούνται αθλητές σε ανοιχτά στάδια και να μην προπονούνται αθλητές σε ανοιχτά κολυμβητήρια, με τα αυστηρότερα πρωτόκολλα που θα ισχύουν. Δεν έχει εξηγηθεί από κανέναν επιστήμονα ή αξιωματούχο ότι υπάρχουν στοιχεία, έρευνες, μελέτες, συμπεράσματα, ότι η κολύμβηση είναι πιο επικίνδυνη από τα άλλα αθλήματα που λειτουργούν. Το αντίθετο μάλιστα θα έλεγα».

Ο τεχνικός σύμβουλος υποστηρίζει ότι από τους 18.000 εν ενεργεία αθλητές αυτή τη στιγμή βρίσκονται στο νερό και υπηρετούν το άθλημα μόλις 16.

«Αυτή τη στιγμή η κλασική κολύμβηση έχει 18.000 ενεργούς αθλητές και προπονητές και μόνο η προολυμπιακή ομάδα, ήτοι 26 κολυμβητές και κολυμβήτριες σε όλη την Ελλάδα, από τους οποίους περίπου 10 λείπουν στο εξωτερικό, βρίσκονται στο νερό. Δηλαδή προπονούνται 16 κολυμβητές και κολυμβήτριες. Κολύμβηση δεν θα υπάρχει αν δεν λειτουργήσει το κύτταρο και το οξυγόνο της που είναι τα σωματεία μας και οι αθλητές τους».

Ο Νίκος Κραουνάκης υποστηρίζει ότι βρισκόμαστε λίγο πριν την καταστροφή και καλεί τους ιθύνοντες να πάρουν άμεσα μέτρα για την σωτηρία του αθλήματος.

«Σήμερα νομίζω ότι είμαστε ένα βήμα πριν την ολική καταστροφή, αν αυτό δεν έχει γίνει ήδη. Πρέπει αύριο κιόλας να δοθεί λύση με την λειτουργία των κολυμβητηρίων, όχι ενάντια στο υγειονομικό συμφέρον, αλλά σύμφωνα πάντα με τα πιο αυστηρά πρωτόκολλα. Άλλωστε έχουμε αποδείξει ότι μπορούμε να τα διαχειριστούμε και να τα τηρήσουμε αυστηρά, διοργανώνοντας το προηγούμενο καλοκαίρι πανελλήνιο πρωτάθλημα με 1200 κολυμβητές και κολυμβήτριες, χωρίς κανένα πρόβλημα και χωρίς κανένα κρούσμα. Είμαστε η μόνη Ομοσπονδία που το κατόρθωσε, πήραμε τα συγχαρητήρια όλων των υπευθύνων που ήρθαν και το παρακολούθησαν και τελικά η επιβράβευση ήταν η κολύμβηση να μείνει έξω από τις ρυθμίσεις που προβλέπονται για τις προπονήσεις των αθλητών».

Ο Νίκος Κραουνάκης απευθύνεται τέλος στους αθλητές, τους συναδέλφους του προπονητές, τους παράγοντες και τους γονείς και τους καλεί να μην λυγίσουν και να παραμείνουν ζωντανοί, ευελπιστώντας σε μία καλύτερη επόμενη ημέρα.

«Απευθυνόμενος στους αθλητές μας, στους συναδέλφους προπονητές, στους παράγοντες και στους γονείς, θέλω να τους παρακαλέσω όλες αυτές οι πρωτόγνωρες καταστάσεις να μην μας λυγίσουν και να είναι σίγουροι ότι όλοι μαζί θα δώσουμε τον αγώνα μας και στο τέλος θα φέρουμε πάλι την κολύμβηση εκεί που της αξίζει και δικαιούται. Έχουμε μάθει να βάζουμε στόχους και να τους πετυχαίνουμε. Έτσι θα γίνει και τώρα και θα κερδίσουμε και αυτόν τον αγώνα».

Γραφείο Τύπου ΚΟΕ: ΝβΧ

Πηγή : koe.org.gr

Όταν λέμε προπόνηση, με απλά λόγια κατανοούμε ότι πρόκειται για την κοπιαστική διαδικασία που εξασκεί, προγυμνάζει, προετοιμάζει, ώστε να επιτευχθεί ένας στόχος, ένα κατόρθωμα ή ακόμα και ένα πόνημα, δηλαδή κάτι που κατορθώνεται με κόπο.

Μεγαλώσαμε άλλωστε με την πατροπαράδοτη ρήση:

«τά ἀγαθά κόποις κτῶνται»

Η αθλητική προπόνηση προηγείται του καλού και αγαθού αθλητικού αποτελέσματος γι αυτό προφανώς λέγεται (προ)πόνηση. Υπάρχει και η εκδοχή που λέει ότι η προπόνηση μας προλαβαίνει από τον πόνο. Ποια άλλη έννοια θα μπορούσε όμως να αποδοθεί στη λέξη πόνος, πέρα από αυτό όλοι μικροί και μεγάλοι σίγουρα έχουμε αισθανθεί;

Α. 1. κοπιαστική εργασία, κόπος, μόχθος (φυσικός και διανοητικός) |ασχολία, δουλειά 2. σωματική άσκηση, εκγύμναση |ειδικότερη σωματική εργασία 3. ο κόπος της μάχης, ο πόλεμος.

Β. το αποτέλεσμα της καταβολής κόπου, το έργο.

Γ. 1. φυσικός πόνος, σωματικό άλγος, ασθένεια 2. ψυχικό άλγος, στενοχώρια, λύπη |αφορμή θλίψης, βάσανο, δυσκολία, συμφορά.

Πόνος: μυθικό πρόσωπο, γιος της ΄Εριδας

(https://www.greek-language.gr -Basic Lexicon of Ancient Greek)

Σε κάθε περίπτωση πάντως η προπόνηση απαιτεί κόπο.

Ανάλογα με την ιστορική εποχή και το είδος των αγώνων που τελούνταν η διαδικασία της προπόνησης παίρνει άλλη μορφή. Δηλαδή άλλους στόχους είχε η προετοιμασία ενός Σπαρτιάτη ή Αθηναίου πολεμιστή, άλλο στόχο ενός μονομάχου ή αρματοδρόμου στην αρχαία Ρώμη και άλλο στόχο ενός αρχαίου Έλληνα που προετοιμαζόταν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Επίσης καταλαβαίνουμε ότι αλλιώς διαμορφώνονταν τα αγωνίσματα στο Βυζάντιο, στον Μεσαίωνα, ή επί Τουρκοκρατίας έως να φτάσουμε στα νεότερα χρόνια και στην αναβίωση των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων, όταν ουσιαστικά η επιστήμη άρχισε να λαμβάνει χώρα και να τροφοδοτεί με γνώσεις τους προπονητές.

Τον τελευταίο αιώνα αναπτύχθηκαν πολλές θεωρίες προπόνησης. Άλλες από αυτές έχουν εξελιχθεί και συνυπάρχουν με τις σημερινές και άλλες ασφαλώς απορρίφθηκαν από την ίδια την εξέλιξη.

Η προπόνηση θα μπορούσα να πω ότι είναι μία τέχνη. Είναι μία ζώσα διαδικασία και δε θα μπορούσε να ήταν κάτι λιγότερο από αυτό, εφόσον το υποκείμενο είναι ο άνθρωπος και πολύ περισσότερο τα παιδιά. Είναι μια τέχνη που κινείται στα όρια του εφικτού, ενώ παράλληλα οραματίζεται το ανέφικτο. Είναι ένα αντιφατικό παιγνίδι ακροβασίας, όπου ο κόπος προσφέρει ικανοποίηση, ευεξία, σωματική και ψυχική βελτίωση. Ακούγεται σουρεαλιστικό και ποιος μπορεί να πει ότι δεν είναι;

Είμαι σίγουρος πια ότι η προπόνηση είναι τέχνη.

Όταν σπουδάζαμε μας μάθαιναν ότι η σύγχρονη προπόνηση είναι επιστήμη πια. Η αλήθεια είναι ότι αντλεί γνώσεις και δεδομένα από πολλές επιστήμες όπως: Ανατομία, φυσιολογία, εργοφυσιολογία, βιομηχανική (ανάλυση κινήσεων), αθλητιατρική, ψυχολογία, φυσικοθεραπεία, προπονησιολογία, παιδαγωγική, κοινωνιολογία κ.α.

Ο σύγχρονος προπονητής δεν αρκεί να διαθέτει θεωρητικές γνώσεις γύρω από όλες αυτές τις επιστήμες. Θα πρέπει να βρίσκει τον τρόπο να τις μετουσιώνει σε απλές τακτικές και να τις ενσωματώνει καθημερινά στα προπονητικά του προγράμματα, ενώ παράλληλα να γνωρίζει και να σχεδιάζει πολύ καλά τη μεθοδολογία με την οποία θα διδάξει το άθλημα.

Αρκεί όμως όλη αυτή η τεχνική κατάρτιση; Αποδεδειγμένα ΟΧΙ. Γιατί; Πρώτα από όλα ο ίδιος αυτοαναιρείται χρόνο με το χρόνο, εξελίσσεται και αφήνει πίσω του μεθόδους, τεχνικές και τακτικές που χρησιμοποιούσε. Τότε που τις χρησιμοποιούσε θεωρούσε ότι έκανε το καλύτερο. Το αντίστοιχο θα συμβεί και στις μελλοντικές χρονιές για να αποδειχθεί έτσι ότι ούτε σήμερα τελικά κάνουμε το καλύτερο. Άλλωστε ένας προπονητής που είναι εντάξει με τον εαυτό του, κάθε μέρα φεύγει από την προπόνηση με τη μεγάλη απορία, αν έκανε καλή προπόνηση στους αθλητές και τις αθλήτριες που γύμνασε…

Ευτυχώς που συμβαίνει όλο αυτό από μια πλευρά διότι το καλύτερο, το τέλειο, έχει το μεγάλο μειονέκτημα ότι δεν μπορεί να εξελιχθεί… Αυτό σίγουρα δεν το θέλουμε…

Τι χρειάζεται όμως επιπλέον όλων αυτών για να προπονηθούν τα παιδιά όσο δυνατόν πιο σωστά;

Έχουμε μπροστά μας ανθρώπους, σχέσεις, δυναμικές… έχουμε να διαπραγματευτούμε με τον πόνο, αλλά να μη μετατραπεί η (προ)πόνηση σε (κατά)πόνηση… Έχουμε να αντιμετωπίσουμε την εφηβεία σε όλες τις πτυχές της.

Πως θα συνδυαστούν όλα αυτά;

Η μαγική λέξη είναι ενσυναίσθηση.      

Έτσι μόνο μπορούμε να νιώσουμε τους άλλους, να μας νιώσουν οι άλλοι και να διδαχθούμε αμφότεροι τόσο για το αθλητικό αντικείμενο, όσο και για τον ίδιο το εαυτό μας.

Ένας καλός προπονητής μαθαίνει από ένα ταλαντούχο αθλητή ή μία χαρισματική αθλήτρια. Στην πραγματικότητα μαθαίνει από την ίδια τη φύση, γιατί εκείνη τους οδηγεί…

Είναι ή δεν είναι τέχνη τελικά;

Και τώρα λίγες πρακτικές συμβουλές.

Σημάδια που οδηγούν σε υπερκόπωση και πρέπει να αναγνωρίζουμε έγκαιρα:

• Ψυχαναγκαστική τάση για άσκηση
• Μειωμένη όρεξη
• Κατάθλιψη
• Πονοκέφαλοι
• Αυξημένη συχνότητα τραυματισμών
• Αϋπνία
• Έλλειψη ενέργειας, μόνιμο αίσθημα κόπωσης
• Απώλεια ενθουσιασμού για το άθλημα
• Χαμηλότερη ανοσία (αυξημένος αριθμός κρυολογημάτων και πονόλαιμος)
• Ήπιος πόνος στο πόδι, γενικοί πόνοι παντού
• Κατήφεια και ευερεθιστότητα
• Πόνος στους μυς και τις αρθρώσεις
• Μειωμένη ικανότητα προσπάθειας στην προπόνηση
• Ξαφνική πτώση της απόδοσης

Επίσης τι δεν πρέπει να κάνουμε μετά από μία προπόνηση:

1. Να μένουμε με ιδρωμένα ή ακόμα χειρότερα με βρεγμένα ρούχα. Κάνουμε οπωσδήποτε μπάνιο και φοράμε στεγνά και καθαρά ρούχα.
2. Να παραμένουμε σε ακινησία γιατί θεωρούμε ότι κουραστήκαμε πολύ. Η ήπια κίνηση της καθημερινότητας ξεκουράζει… Λέγεται ενεργητική αποκατάσταση και προφυλάσσει από την υπερκόπωση και τους τραυματισμούς.
3. Να φάμε αμέσως μετά την προπόνηση και πολύ χειρότερα τροφές που είναι όξινες ή επιβαρυντικές για το ήπαρ. Αφήνουμε να περάσει τουλάχιστον μισή ώρα, ώστε ο οργανισμός να έρθει και πάλι στο σταθερό του ρυθμό.
4. Η προπόνηση περιέχει αρκετή επιβάρυνση. Αν στο ημερήσιο πρόγραμμά μας ακολουθούν βαριές σωματικές εργασίες, καλύτερα εκείνη την ημέρα να αναβάλλουμε την προπόνηση ή σε συνεργασία με τον/την προπονητή/τρια να ακολουθήσουμε πρόγραμμα αποκατάστασης.
5. Να μην πιεζόμαστε παραπάνω από όσο πρέπει. Το σώμα μας συσσωρεύει κόπωση και στις επόμενες βδομάδες θα μας επιφυλάξει εκπλήξεις που δε θα μας χαροποιήσουν… Μετά από κάθε επιβάρυνση για να μπορέσουμε να προπονηθούμε πάλι, απαιτείται ξεκούραση.

Ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με μικρά παιδιά ο καθοριστικός παράγοντας αποκατάστασης είναι ο καλός ύπνος και η καλή διατροφή. Τεράστια κεφάλαια που αξίζουν συζήτηση. Τέλος θα πρέπει να συνυπολογίζουμε ότι το ημερήσιο πρόγραμμα ενός μικρού παιδιού είναι πολύ επιβαρυμένο από απαιτητικά  μαθήματα, εξωσχολικές δραστηριότητες, ώρες σε μετακινήσεις κλπ, και να σκεφτούμε ότι ξυπνούν πολλές φορές στις 6-6.30 πμ, και κοιμούνται μετά τις 10.30πμ…

ΠΗΓΗ : swimming.gr

Η παραπάνω μυθοπλασία είναι ένας συνηθισμένος διάλογος μεταξύ παιδιών και γονιών που παρουσιάζεται με μεγάλη συχνότητα στην παιδική ηλικία (7- 10 ετών).

Ας δούμε την κατάσταση από την αρχή.

Οι γονείς, μόλις το παιδί τους πλησιάσει τα 4 – 5 έτη, αναζητούν το άθλημα που θα το ξεκινήσουν. Κριτήρια επιλογής είναι η προαγωγή της υγείας, η επίτευξη βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα υψηλών στόχων (καλύπτοντας τα απωθημένα τους ενδεχομένως) και η προτίμηση των παιδιών.

Ο πρώτος καιρός είναι γεμάτος ενθουσιασμό μιας και το παιδί κάνει καινούριες παρέες, νιώθει το αίσθημα της υπεροχής σε δραστηριότητες κυρίως της γυμναστικής του σχολείου σε σχέση με τους συμμαθητές του και φυσικά επιδεικνύει στους γονείς του αυτά που έμαθε.

Θέλω να σταματήσω.

Φτάνουμε στο κεντρικό σημείο του άρθρου, στη φράση που το παιδί θέλει να δοκιμάσει κάποιο άλλο άθλημα. Εκείνη είναι και η στιγμή που αρκετοί γονείς απολύτως φυσιολογικά «πανικοβάλλονται», φοβούμενοι μήπως το παιδί τους δεν είναι ικανό να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του αθλήματος και κατά προέκταση της ζωής (εμπεριέχεται μια δόση αλήθειας).

Η αντιμετώπιση.

Όπως αναφέρθηκε είναι μια απολύτως φυσιολογική κατάσταση που αρκετά παιδιά εκφράζουν στους γονείς τους. Η σειρά επίλυσης της κατάστασης είναι η εξής:

1.Ενημερώνουμε τον προπονητή.

Ένας σωστός προπονητής πρέπει να ενδιαφερθεί για την κατάσταση και να προχωρήσει σε συζήτηση τόσο με το παιδί, όσο συμβουλευτικά και με τους γονείς.

2. Πρόταση προπονητή.

Συμμετοχή του παιδιού και στα δυο αθλήματα. Αρκετές προπονητικές και παιδαγωγικές αναφορές κάνουν λόγο για τα οφέλη της συμμετοχής των παιδιών σε μέχρι και 3 αθλητικές δραστηριότητες με στόχο την πολύπλευρη κινητική ανάπτυξη των παιδιών. Η συμμετοχή βέβαια σε αρκετές δραστηριότητες χρειάζεται περιορισμό από την ηλικία των 11 και έπειτα, μιας και κατά τη συγκεκριμένη ηλικία οι προπονητικές απαιτήσεις είναι ιδιαίτερα υψηλές. Αποτέλεσμα θα είναι η εξάντληση του παιδιού.

3.Ανησυχία προπονητή.

Πρέπει να αποφευχθεί η διακοπή του ενός αθλήματος για να ξεκινήσει ένα άλλο. Ο κίνδυνος που εγκυμονεί είναι η δημιουργία ενός μοτίβου στο μυαλό του παιδιού, το οποίο διατυπώνει πως σε όποια δυσκολία ή δυσαρέσκεια αντιμετωπίσει  στη ζωή του η λύση είναι η υπεκφυγή. Επίσης, εάν διακόψει από το ένα άθλημα για να μεταφερθεί σε ένα άλλο, πιθανόν θα γίνει κάτι παρόμοιο στο μέλλον για κάποιο άλλο άθλημα. Έτσι, για να παρθεί η απόφαση να διακόψει από το ένα άθλημα και να συμμετέχει σε ένα άλλο θα πρέπει να είναι κατασταλαγμένο το παιδί και η οικογένειά του πως θα μείνει στο άθλημα της τελικής επιλογής του.

4.Τελικά τι πρέπει να γίνει?

Εάν επιστρέψουμε στην αρχή του άρθρου, αναφέρθηκαν κάποιες μορφές επιλογής αθλημάτων, από τους γονείς ή από τα ίδια τα παιδιά, που το παιδί θα συμμετέχει. Παραλείπεται όμως η βασικότερη ενέργεια που είναι η βοήθεια του γυμναστή. Έτσι, πριν από την εγγραφή του παιδιού σε κάποιο άθλημα είναι χρήσιμη η συμβουλή ενός γυμναστή του σχολείου ή του αθλήματος στο οποίο έχει εγγραφεί το παιδί. Υποχρέωσή του είναι να κατευθύνει τους γονείς σε ποιο ή ποια αθλήματα θα μπορούσε να συμμετέχει. Βέβαια, η συγκεκριμένη ενέργεια παραλείπεται εξαιτίας της ελλιπούς ενημέρωσης των γονιών για τις αρμοδιότητες των γυμναστών, αλλά εξαιτίας και της παράλειψης των ίδιων των γυμναστών να ενημερώσουν τους γονείς.

Οποιοδήποτε άθλημα ή αθλήματα αποτελέσουν την κύρια  ενασχόληση του παιδιού εξετάστε την άποψη ενός γυμναστή, την άποψη του παιδιού και μη φοβηθείτε να πιέσετε τα παιδιά σας λίγο παραπάνω για να συμμετέχουν σε ένα άθλημα, φυσικά πάντα με τη σύμφωνη γνώμη του προπονητή.

Παπαδημητρίου Κωνσταντίνος, MSc

Υποψήφιος διδάκτωρ ΤΕΦΑΑ ΑΠΘ

Προπονητής κολύμβησης Α.Σ. ΑΡΗΣ

1. Δεν θα επιβάλλεις τις δικές σου φιλοδοξίες στο παιδί σου.

Θυμήσου ότι η κολύμβηση είναι δραστηριότητα του παιδιού σου.  Η βελτίωση και η πρόοδος έρχονται με διαφορετικούς ρυθμούς για κάθε άτομο.  Μην κρίνεις την πρόοδο του παιδιού σου με βάση τις επιδόσεις κάποιου άλλου αθλητή και μην το πιέζεις με βάση αυτό που ΕΣΥ νομίζεις ότι θα έπρεπε να καταφέρνει.  Το καλό με την κολύμβηση είναι ότι ο καθένας μπορεί να προσπαθήσει να κάνει το ατομικό του ρεκόρ και να επωφεληθεί απ’ όλη την διαδικασία της αγωνιστικής κολύμβησης.

2.  Θα είσαι υποστηρικτικός ότι κι αν συμβεί.

Υπάρχει μόνο μια ερώτηση που θα πρέπει να ρωτάς το παιδί σου μετά από μια προπόνηση ή έναν αγώνα…  «Το διασκέδασες;»   Αν οι αγώνες και οι προπονήσεις δεν το διασκεδάζουν τότε  το παιδί σου δεν θα πρέπει να πιέζεται να λάβει μέρος.

3. Δεν θα κάνεις τον προπονητή στο παιδί σου.

Ασχολείστε με μια νεανική αθλητική δραστηριότητα που προσφέρει επαγγελματικού επιπέδου προπόνηση. Μην υποσκάπτεις την δουλειά του επαγγελματία προπονητή προσπαθώντας παράλληλα να δώσεις προπονητικές συμβουλές στο παιδί σου.  Η δουλειά σου είναι να προσφέρεις αγάπη και υποστήριξη.  Ο προπονητής  είναι υπεύθυνος για το τεχνικό μέρος της δουλειάς.  Δεν θα πρέπει να δίνεις συμβουλές πάνω στην τεχνική ή την τακτική ενός αγώνα.  Ποτέ μην επιβραβεύεις χρηματικά το παιδί σου μετά από μια καλή επίδοση.  Το μόνο που θα καταφέρεις θα είναι να το μπερδέψεις όσον αφορά τους  λόγους για τους οποίους πρέπει να προσπαθεί για το καλύτερο και θα αδυνατίσει ο  δεσμός αθλητή/προπονητή.

4. Έχε μόνο θετικά πράγματα να πεις σε ένα κολυμβητικό αγώνα

Θα πρέπει να ενθαρρύνεις και ποτέ να μην κάνεις κριτική στο παιδί σου ή τον προπονητή.  Και οι δυο τους γνωρίζουν πότε έχουν γίνει λάθη.  Θυμήσου ότι το “βάζω τις φωνές” δεν είναι το ίδιο με το “επευφημώ”.

5. Θα αναγνωρίζεις και αποδέχεσαι τους φόβους του παιδιού σου.

Οι νέες εμπειρίες μπορεί να αποτελούν καταστάσεις με στρες.  Είναι απόλυτα φυσικό το παιδί σου να φοβάται.  Μην του φωνάζεις και το υποτιμάς, απλά διαβεβαίωσε το ότι ο προπονητής του δεν θα είχε προτείνει τον συγκεκριμένο αγώνα αν δεν ήταν απόλυτα έτοιμο. Θυμήσου ότι η δουλειά σου είναι να αγαπάς και να υποστηρίζεις το παιδί σου σε όλη του την κολυμβητική εμπειρία.

6. Δεν θα κριτικάρεις τους έφορους των αγώνων.

Παρακαλώ μην κριτικάρετε τα πρόσωπα που κάνουν ότι μπορούν σε πραγματικά εθελοντική βάση.

7. Τίμα τον προπονητή του παιδιού σου.

Ο δεσμός ανάμεσα σε προπονητή και αθλητή είναι  ιδιαίτερος.  Συμβάλλει τόσο στην επιτυχία του παιδιού σου όσο και στην διασκέδασή του.  Μην κάνεις κριτική στον προπονητή μπροστά στο παιδί σου.

8. Να είσαι πιστός και υποστηρικτικός στην ομάδα.

Δεν είναι συνετό για τους γονείς να παίρνουν τον κολυμβητή και να πηδούν από ομάδα σε ομάδα. Το νερό δεν είναι απαραίτητα πιο “γαλάζιο” στην πισίνα μιας άλλης ομάδας.  Κάθε ομάδα έχει τα δικά της εσωτερικά προβλήματα, ακόμα και  οι ομάδες που βγάζουν πρωταθλητές.  Τα παιδιά που αλλάζουν συχνά ομάδες βρίσκουν ότι μπορεί να είναι μια δύσκολη συναισθηματική εμπειρία. Συχνά οι κολυμβητές που αλλάζουν ομάδες δεν τα καταφέρνουν καλύτερα απ’ ότι πριν αναζητήσουν το πιο “γαλάζιο” νερό.

9. Το παιδί σου να έχει στόχους εκτός από την νίκη.

Οι περισσότεροι πετυχημένοι αθλητές έχουν μάθει να επικεντρώνονται στην διαδικασία -το ταξίδι- και όχι στο αποτέλεσμα.  Το να κάνεις μια τίμια προσπάθεια ανεξάρτητα με το ποιό θα είναι το αποτέλεσμα, είναι πολύ πιο σημαντικό από την νίκη.  Ένας ολυμπιονίκης είπε, “Ο στόχος μου ήταν να κάνω ένα παγκόσμιο ρεκόρ.  Λοιπόν, το έκανα αλλά το έκανε και κάποιος άλλος, μόνο που ήταν λίγο πιο γρήγορος από εμένα.  Πέτυχα τον στόχο μου αλλά έχασα.  Αυτό με κάνει αποτυχημένο?  Όχι, στην πραγματικότητα είμαι πολύ περήφανος για το πως κολύμπησα εκείνη την ημέρα.”  Τι καταπληκτική άποψη για να έχει κανείς κατά την διάρκεια της ζωής του!

10. Δεν θα περιμένεις το παιδί σου να γίνει ολυμπιονίκης.

Υπάρχουν 520.000 αθλητές-κολυμβητές στις ΗΠΑ.  Υπάρχουν μόνο 52 θέσεις για την ολυμπιακή ομάδα κάθε τέσσερα χρόνια.  Οι πιθανότητες του παιδιού σου να κερδίσει ολυμπιακό μετάλλιο είναι περίπου 0.0002%.